Bu başlık biraz garibinize gitmiş olabilir. Bundan maksadımı izah etmeye çalışacağım. Tabi ki bu sözümüzden maksad normal insanlara kıyasendir. Peygamberler gibi yüksek mertebeli insanlar bahsimizden hariçtir.

Şimdi bir bebek düşünün. Daha ağzında dişleri yok. Annesini emen bir bebek. Konuşamaz, derdini tam olarak anlatamaz. Çünkü derdini anlatmaktan bile acizdir. İşte o anlamsız hareketleriyle bir şeyler anlatmak ister. Annesi onun acıktığını, altını pislettiğini, gazının olduğunu veya uykusunun geldiğini hemen anlar. Çünkü onun yavrusudur ve yavrusunu tanır.

Bebek yaşı büyüdükçe annenin ona karşı ilgisi azalır. Çünkü artık bebeklikten kurtulmuş ihtiyaçları azalmaya başlamıştır. Bazı şeyleri kendisi yapabilme kudretine erişmiştir. 15 yaşına gelmiş bir birey altını pisletmeyecek, yemeğini kendi yiyebilecek vs. gibi gelişim gösterecektir. Çocuk güç yetirdiği nispette annenin ilgisi azalacaktır.

O halde acziyet şefkati celbeder bir nitelik taşır. O yüzden acziyeti olanlara acır yardım ederiz. Oysa bize verilen bu duygu Allah'ın merhametinin 1/100nün insanlığa verilmiş halidir. Peki bu acziyete insan bu kadar ilgi gösterir de hakiki Şefik olan şefkati alemleri saran Erhamürrahim olan Allah ne kadar ilgi gösterir bir düşünün.

İşte bir bebeğin annesine gösterdiği acziyet o kadar saf ve içtendir ki o nispette annesinden ilgi görür. Biz insanlar aynı o bebek saflığında acziyetimizi içten ve saf bir biçimde Rabbimize sunsak O annelerimizden bile şefkatli olduğundan daha çabuk bizlere cevap verecektir.

Buradan bizim çıkarmamız gereken ders şudur. Dua'nın en makbülü acziyetin bilinerek yapıldığı duadır. Tıpkı bebekler gibi acziyetimizi bilerek dua etmektir.

Rabbimiz, bizlere annelerine acziyetini ifade eden bebekler gibi saf ve içten kendisine dua etmeyi, nasip etsin inşaallah.

Allah'a emanet olun.

Selametle...

Cihan KÜSMEZ